De medaille op de kamerjas

 

Hier lig ik dan. In de zetel.
In mijn nachtkleedje en kamerjas.
Elf uur ’s ochtends.
Het ene been niet voor het andere te krijgen.
Niet rechtop kunnen zitten.
Mét een blinkende gouden medaille rond mijn nek.

“Mijn beste medaille, mama, die heb ik er voor jou uitgekozen.”

 

Hier, in één van mijn zwakste momenten, maakt de ontroering me sterk.
Hij geloofde erin, de zoon… De medaille lag de avond voordien al klaar.“Jij gaat dat kunnen mama, ik hoef niet te wachten tot je het gedaan hebt.”

 

Fantastisch, hij kopieert wat wij hém vertellen wanneer hij twijfelt aan zichzelf.
En een twijfelaar is het wel, als het op zijn eigen kunnen aankomt. Deze keer heeft hij blijkbaar het volste vertrouwen. In míj dan nog, zijn mama-in-herstel.

 

We hebben het er goed vanaf gebracht, ook al kwamen we de nodige uitdagingen tegen. Met een pup, een border collie én een rolstoel door de straten van Koksijde.

De tegenzin om de rolstoel erbij te nemen was groot.
Het verstand was groter.

 

Daar gingen we dan, richting andere gastgezinnen en instructeurs met hun honden in opleiding. Border collie Mica trekkend aan de leiband. “Gaat dat hier niet wat sneller vooruit?!” voelt steevast zijn motto aan de leiband. Noodgedwongen liep de echtgenoot achter mij, de rolwagen vooruit duwend. De zoon gelukkig al wat ouder en intussen behendig genoeg in het verkeer om ‘los’ te laten lopen, en de pleegpup op mijn schoot.

De jonge Oona liet het zich niet aan haar hart komen en bleek zich goed te settelen in haar plaats zo hoog van de grond en zo dicht bij haar pleegmama.
Lekker knus op de schoot. Je zou voor minder  😉

 

       

       

 

Gepakt en gezakt rond de rolstoel, kwamen we bij de anderen aan. We werden in groepjes verdeeld: een pup en één hulphond in opleiding per groepje. Wij wandelden, intussen weer even te been om een kort stukje te stappen, mee met Oscaar, een gretige golden retriever die nog niet zo lang aan zijn opleiding bezig was.

Stoppen aan elke borduur of put, voelen met de stok, twee tikken op de grond, weer vertrekken. Zo gaat dat voor een blindegeleidehond. De hond loopt vóór het baasje, niet zoals op de hondenschool waar de hond aan de knie moet wandelen. Een geleidehond neemt letterlijk de leiding.

Ik gaf mijn ogen en oren goed de kost, nogmaals verwonderd over wat zo’n hond en zijn baasje allemaal moeten kunnen. Het tuig van Oscaar draait mee wanneer hij draait, zo weet zijn baasje welke kant uit te gaan. En Oscaar heeft best een hoog tempo mee. Gretig, ik zei het al  😉

Zoonlief is nog meer verwonderd dan ikzelf. Dat dat überhaupt mogelijk is!
Hij vindt Oscaar de max.
“Die zorgt er zelfs voor dat je als baasje niet tegen een obstakel aanloopt!”

 

Wat een koude noorderwind op het strand!

Het kwartiertje dat we later op de dag nog even de zee bezochten, werd door de koude wind helaas een kleine uitdaging.
Dan maar snel huiswaarts.
“De zee is stom!” zei de zoon heel nors. “Maar Oscaar, mama, die is de max!” Onderweg naar huis vallen zijn ogen langzaam maar zeker toe…

 

“Ook ik verdien een medaille,” lijkt ze wel te denken… en gelijk heeft ze!

Kleine Oona heeft het flink gedaan, het
wandelen aan de leiband ging weer vlotjes. Misschien nog wat meer de leiding nemen, en niet meer omdraaien wanneer er een plots geluid weerklinkt doorheen de stra
ten. Maar naar de andere honden en de vele prikkels toe, en gezien hoe jong ze nog is, deed ze het prima.

Volgens mij gaat ze later een blind of slechtziend baasje heel gelukkig maken.

Dat is dan ook de hele bedoeling natuurlijk  😉

Het was een geslaagde onderneming, onze trip naar de pleeggezinnendag van de Vrienden der Blinden te Koksijde.

 

 

We zijn ‘the morning after’ nu. Mijn lijf voelt oud, pijnlijk en versleten.
Ik moet me kunnen draaien om me beter te leggen. Het vraagt het uiterste van me en ik kerm het uit van de inspanning, net als een tennisser die al zijn krachten bundelt om zijn slag te slaan.
Mica komt eens kijken en legt zijn kopje even bij mij in de zetel. Ik kerm eens naar hem en geef hem een zacht aaike achter zijn oren. Hij kent het al: de mama is kaduk. Maar ik sla mijn slag en leg me ietwat comfortabeler.

 

Hier lig ik dan.
In de zetel.
In mijn nachtkleedje en kamerjas.
Om elf uur ’s ochtends.

Geen uitzondering.
Deze keer wél met gouden medaille.

 

Ik denk mijn hand gelukzalig op de medaille te leggen. Heel even raak ik ze aan, maar ook de armen willen deze keer niet mee. 😦
Dan maar niet…

Ik sluit mijn ogen, laat mijn bijna levenloze lijf voor wat het is en geniet.
Trots op mezelf, trots op de pleegpup en trots op de zoon.

Blij dat ook de papa heeft genoten gisteren, dat ook hij deze keer de voorbeeldige kanten van de pleegpup heeft gezien – want binnenshuis bleek het al vaak een hele grote uitdaging – en dat ook hij onder de indruk was van Oscaar en de kerntalenten van een geleidehond.

Ik sluit mijn ogen en geniet.
Ik laat mijn pijnlijke lijf voor wat het is, nu en de komende dagen.
Gecharmeerd door de steun van mijn mannen.
Blij met de dingen die we intussen al samen kunnen ondernemen.
Vastberaden om te blijven werken aan mijn herstel.

“Flink zo, Oona!”

 

En blij
dat pleegpup Oona,
al snurkend in haar bench,
mij deze broodnodige rustpauzes
vrijwel dagelijks gunt!

 

©MijnHerstel

Advertenties

6 gedachtes over “De medaille op de kamerjas

  1. Greet Verreydt

    Wat kan jij toch prachtig, en levensecht schrijven! Mooi om te zien hoe uit al je pijn en ellende zoveel positiefs kan voortvloeien…. Liefs, Greet

  2. Fantastisch wat jullie doen! En die foto op het strand is wel grappig, zo vader zo zoon 😉
    Veel beterschap Lies en het was weer fijn om te lezen.

  3. nicole.selleslagh@telenet.be

    hallo Lies,

    je verhaal is weer eens op originele en positieve wijze verwoord, bravo !

    Het was blijkbaar voor jullie voltallige gezin een positieve en leerrijke ervaring. Maar ook een intensieve dag, en voor jou vooral een “uitputtingsdag”, zodat je nu weeral we nodige “recuperatietijd” in acht moet nemen …

    Het koude, winderige weer was misschien ook wat spelbreker (mede-oorzaak van je spierpijnen?) , maar aan de foto’s te zien en het te lezen verhaal, toch wel een heel leerrijke en aangename “gezinsdag “;

    en bewonderenswaardige pup OONA !

    Nog veel moed bij je “herstel” ! Als ik met iets kan helpen, laat maar weten …

    groetjes, mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s