Leven in een zesde versnelling.

Laatst nam ik samen met mijn echtgenoot deel aan de driedaagse training “AnderLeven” in Nederland. Een mooi, natuurlijk gelegen conferentieoord te Barchem was de setting van ons avontuur.
We keken er beide enorm naar uit en waren op voorhand al helemaal in onze nopjes.

Eens aangekomen, werden we verwelkomd door de hond des huizes, een lieve border collie die net als onze eigen viervoeter een tak voor zich uit legt en een meter achterop in afwachtende houding tegen de grond gaat liggen, afwisselend kijkend naar mij en naar de tak. Ik voelde me meteen thuiskomen 😉

DSCN6243.JPG

“Kijk, daar ligt mijn tak… en nu spelen, spelen, spelen!!!” is voor ons wel een heel bekend border collie beeld 😉

Het landgoed én de training maakten waar wat ze beloofden, een topervaring in een prachtige omgeving! Ver weg van mijn comfortzone (hoezo niet kunnen gaan liggen overdag?!) leerde ik de tools aan om belemmerende patronen stop te zetten en nieuwe, behulpzame patronen aan te maken. Veel vrije tijd was er niet, het bruiste er van de gezellige bedrijvigheid en het was puzzelen om een momentje te vinden om toch even in het wondermooie zwembad van Landgoed Morgenstern te vertoeven.

Bij afloop van de driedaagse training, werd alle deelnemers aangeraden om de komende tijd verder patronen te doorbreken. Zo ook bijvoorbeeld het plaatsnemen in de wagen bij vertrek: ik zou op de chauffeursplaats gaan zitten en de terugrit als chauffeur starten, terwijl mijn man zich voor de gelegenheid aan de passagierszijde zou zetelen.

Ik zag het helemaal zitten om de rit naar huis als chauffeur aan te gaan: zolang het prettig voelde, zou ik zélf met de wagen rijden! Onderweg ruilen van plaats, konden we natuurlijk nog altijd.
Ik wou alleszins een stukje op de autostrade rijden, dat doe ik graag en vind ik echt een makkie: amper pedalen indrukken met mijn benen – zolang we niet in een file staan tenminste- en gewoon lekker cruisen!

storm op komst

Indrukwekkende stormtaferelen trekken al gauw onze bewonderingsvolle aandacht.

Hier en daar ving ik enkele uitspraken op over het hevige stormweer. Ik kijk zelf stiekem heel graag naar heldere bliksemschichten tegen een donkerblauwe onweerslucht en kan me ook over indrukwekkende stormtaferelen enorm verbazen. Ik zag er bijgevolg helemaal geen graten in om in een storm naar huis te rijden. Anderen rond mij bleken eerder behoedzaam…

Het bleek een uitdagende rit te zijn tot aan de autosnelweg. Het was pikkedonker in de omtrek van Landgoed Morgenstern en de storm had veel takken op de weg geslingerd terwijl hij er verder lustig op los regende. Het was een spannend kwartiertje tot aan de snelweg, dat ik vol vertrouwen en met opvallend vlotte schakelbewegingen kon volbrengen.

Wat was ik blij ik dit vlot had gedaan, én dat we nu eindelijk aan de autostrade waren beland!

Eens op de autosnelweg, verhoogde ik gretig onze snelheid.
“Hoe ga ik nu ook alweer naar zesde?”
“O ja, gewoon schakelen…” schoot het vliegensvlug door mijn hoofd, terwijl ik me verbaasde over de snelheid en daadkracht van mijn gedachten en de accuraatheid van mijn handelingen.

Het voelde wat onwennig om in zesde versnelling te schakelen… Wat was dat lang geleden!
Het schakelen zelf lukte soepel en het ging gewoon vooruit 😉
Wat ging dat echter razendsnel op deze donkere, regenachtige avond! De stormwind die hevig op de wagen in beukte, vroeg mijn volledige alertheid. Terwijl ik stevig bijstuurde tijdens de rukwinden, zagen we de andere auto’s en vrachtwagens van hun rijvak afwijken en meteen ook weer bijsturen.  Het bleek niet bepaald het “makkie” dat ik voor ogen had. Wijselijk besloten we de eerste parking op te rijden en daar alweer te wisselen van stoel, zodat mijn man –die per slot van rekening veel meer rijervaring heeft en de wegligging van de auto veel beter kent- kon overnemen.

Op de Nederlandse autosnelwegen zag ik nadien nog wel drie maal een wagen langs de kant staan, twee maal met pechverhelping erbij, eenmaal met omvergewaaide lege (oef!) paardentrailer.

Ik had het door: de stormwind meende het écht wel!
Behoedzaamheid op het juiste moment en een gezonde dosis realiteitsbesef is duidelijk óók van groot belang 😉

Android Minicar (5)

Niet elke “kar” kan even snel… de ontdekking dat ik nog steeds een zesde versnelling heb, slaat ons met verstomming 😀

De rit naar huis bleek verder heel dynamisch, met een goeie vibe vol levendige gesprekken tussen ons beide. Wat fijn dat wij na bijna 14 jaar samen nog steeds zoveel te vertellen kunnen hebben tegen elkaar! En wat fijn, dat wij samen zulke dingen als deze training met elkaar kunnen beleven!

Eens thuisgekomen, laadden we de zakken uit de auto (ja hoor, ook ik deed deze keer mee, want weet je nog: patronen doorbreken! ) en zette ik nog een heerlijke tas thee.

Bij mijn warme tas kamille thee, liet ik mijn gedachten even afdwalen naar de voorbije dagen en de autorit naar huis. Ik besefte ten volle hoe fijn het wel was dat ik eindelijk terug kon leven in mijn zesde versnelling… wat had ik dat jaren gemist!

                                                                                                                                            ©MijnHerstel

PS: Ben jij ook benieuwd hoe het leven in mijn zesde versnelling verder loopt? Klik dan zeker op de volg-knop rechts van deze blogpost, om de vervolgverhalen van mijn “leven in zesde versnelling” te lezen…

PPS: Nu al méér lezen? Klik dan eens op één van deze uitgelichte blogposts:
De medaille op de kamerjas
25 kenmerken van een succesvol herstel
Mijn Magnifieke Mogelijkhedenboek

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s