Frontaal botsen… of niet?


Hoe je in een gepaste versnelling door het leven kan walsen.


Al van bij het begin van de training van AnderLeven te Morgenstern, leek ik wel te barsten van de energie. Ik doorbrak oude patronen en maakte heel enthousiast nieuwe patronen aan. Iets met neuroplasticiteit in onze hersenen en de chronische stressrespons doorbreken…

Eens thuisgekomen ondernam ik actief nieuwe of “ lang niet meer gedane” dingen. Zo ging ik de eerste ochtend na ons Nederlands avontuur met mijn echtgenoot Geert mee om samen ons zoontje bij mijn ouders op te pikken en naar school te brengen.

Waar ik voordien nog enkele uren in m’n kamerjas zou rondlopen, was ik nu om 8 ’s ochtends al aangekleed en ready to go. Die bewuste vrijdag heb ik mijn vertrouwde pyjama en kamerjas alvast een hele dag niet meer gedragen!

Tegen de late namiddag stond ik alweer paraat om nog eens mee naar de indoor voetbaltraining van de zoon te gaan. Veel van de voetbalkunsten van de zoon en zijn voetbalvriendjes zag ik eerlijk gezegd niet… wat bijpraten met de andere ouders bleek méér mijn aandacht te trekken 😉

Na de voetbaltraining van zoonlief (“ja schat, die ene coole goal van jou in de winkelhaak heb ik wél gezien hoor!”) nam ik vastberaden plaats aan de chauffeurszijde van de auto. De echtgenoot in zijn nopjes dat hij het autorijden eens aan mij kon overlaten… Ik schakelde de auto in versnelling en duwde op de startknop – waar is de tijd dat we een sleutel in het contact moesten steken en de sleutel moesten omdraaien?!
Ik liet vlot de ontkoppeling los om te vertrekken.

STOP !!!

riep Geert,

terwijl ik zelf in een mum van tijd besefte
dat ik van op onze parkeerplaats
recht vooruit reed, klaar om
FRONTAAL te BOTSEN
op de grote stenen muur van de sportzaal!

Ik schakelde vliegensvlug een knopje om en duwde met soepele, krachtige benen de rem én de ontkoppeling in. Ik schakelde vliegensvlug in achteruit en glimlachte ontspannen terwijl echtgenoot Geert met opengesperde ogen een geschrokken blik uitwisselde met de voetbaltrainer op de parkeerplaats naast ons.

Ik vertrok opnieuw, deze keer vlot in achteruit en lag al gauw weer op koers voor een veilige rit naar huis.

Ja, schat, in de juiste versnelling staan is belangrijk he!” plaagde ik de echtgenoot nog wat.
Hij zag er nogal bleek uit en kon er niet meteen mee lachen…
Na enkele geschrokken blikken, vond hij al gauw het vertrouwen opnieuw en kon hij merken dat ik weer helemaal door had hoe het moest.
Hij kreeg gelukkig stilaan terug wat kleur 😉

Zoonlief vroeg zich luidop af of ik nu mijn rijbewijs nog wel had:
Je bent wel bijna op die muur gebotst, he mama!

Al grappend over het voorval, raakten we gelukkig veilig en wel thuis.

“Iedereen kan leren hoe een bekwaam kapitein te zijn en de juiste koers te varen.”

Hoe symbolisch is het niet, dat ik op het juiste moment vliegensvlug kon remmen en me aanpassen om in de juiste versnelling te schakelen, dat ik net niet frontaal op de muur ben gebotst?
Daar waar ik vroeger steevast op een terugval afstevende wanneer ik eens voluit voor de beleving ging…

Wat een geruststelling,

dat ik niet altijd in mijn zesde versnelling hoef te rijden
om volop in het leven te staan!
Dat ik niet meer frontaal hoef te botsen
wanneer ik eens voluit ga…
Dat ik nu weet hoe ik voor verschillende situaties
in een gepaste versnelling kan schakelen…

©MijnHerstel

*  Volg dit blog voor meer verhalen in deze vervolgreeks *

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s