De overstap – Deel 2

 

Het zit erop.

Het vertrouwde deel van de reis naar het nieuwe adres van de fasciatherapeute heb ik achter de rug. Ik verbaas me over de veelheid aan prikkels die ik al zo vlot incasseerde op mijn anders zo rustige traject.

 

Voor ik het weet, neem ik plaats in de volgende lijnbus. Even schrik ik van de grijze gezichten en de aftandse klederdracht van de passagiers. Een muffe zweetgeur zwermt doorheen de verloederde wandelgang van de stadsbus. Ik val hier duidelijk uit de toon met mijn frisse rood-witte jurk. Onwennig neem ik plaats terwijl ik mijn handtas toch maar veilig bij me op de schoot neem. ”Het is niet ver meer,” laat ik mezelf ontvallen in de behoefte bij mezelf te blijven.

 

 

Ik bekijk de haltes die we passeren,
en mis enkele namen terwijl de bus de haltes voorbij bolt.
 

Ik herken enkele straten van vroeger,
toen ik hier nog met de auto passeerde voor mijn job.
 

 

Is het nu ook alweer 

vóór of ná de binnenring
dat ik eraf moet?
 

 

Ik zoek tevergeefs herkenningspunten en besluit
de buschauffeur aan te spreken om mij te vertellen
wanneer we halte Kerkhoflei tegenkomen.

 

 

”Ik heb er zelf ook geen idee van, ik doe deze route per uitzondering,”
spreekt de skinhead met stevig uitgebouwd carrure me al lachend toe.
”Oei, Ik dus ook niet… en ik moet er aan de Kerkhoflei echt wel af.”
We lachen even om onze eigen onwetendheid. 

 

Terwijl ik me stevig vasthoud aan de stapaal vlakbij de ingang van de bus, herken ik de straat die nu richting volgend dorp leidt. Ik ben al te ver!

 

”Hier ga ik er toch maar af, ik moet een eindje terug!”

Waarop de vriendelijke chauffeur me voorstelt om nog een eind te blijven meerijden tot hij deze straat in de andere richting doet. Ik weet dat de stadslijn in de dorpskern rechtsomkeer maakt en denk aan het uur van mijn afspraak.

”Jaja,” lach ik de toevallige chauffeur van dienst nog toe, ”dat geloof ik best. Ik heb een afspraak en ik ga er nu tóch maar af.”

”Oh, dat vind ik jammer…”

 

Hoor ik dat nou goed? 

Zo’n leuke babbel was het nou toch ook weer niet?

 

Geen tijd om er bij stil te staan, noch om erop te reageren.

Terwijl ik vliegensvlug afstap werp ik nog een haastige blik op de wandelgang in de bus. Een mistroostig zicht van grijze gezichten, oude figuren, gebroken lichaamstaal en een onverzorgde, desolate infrastructuur. Ik hoor hier echt niet thuis, zeker niet in dit fleurige kleedje… Net zo min als de moderne buschauffeur die me blijkbaar maar al te graag nog wat verder in vervoering had gebracht!

 

Het blijkt een heuse wandeling in de blakende zon tot aan de andere praktijk van de fasciatherapeute. Ik baal stevig dat ik dit hele eind extra moet reizen. Ik zoek argumenten om dit niet meer te moeten doen. Als ik deze reis kan, dan is zo’n consult toch ook niet meer nodig? Ik kan mijn tijd wel zinvoller indelen dan een hele dag te investeren voor een therapie waar ik intussen misschien wel zonder kan.

 

Ik kom aan in de straat van de praktijk. Op zoek naar de juiste huisnummer… Ik zoek tussen de woningen die vlakbij het voetpad aansluiten en passeer enkele bloemen aan een weide.

”6, 8, 10, 14… Huh, En de 12 dan?!”

Ik keer me om en merk plots een huis achter een naturel ogend bloemenperk boordevol klaprozen, lavendel en madelieven… Hoezo een weide?! Hier staat helemaal geen weide! 

Meteen ben ik uit m’n gedachten gehaald, weer in het hier en nu en glimlach ik even om hoe ik mezelf om de tuin heb laten leiden.

 

 

 

Ik bel aan, kan meteen binnen bij het gezoem van de bel en geniet van de koele, rustgevende ruimte. Zodra ik fasciatherapeute Dorien zie, vertel ik haar hoe fijn het is dat ik de reis aankan. Nu ik deze reis kan, hoef ik toch eigenlijk niet meer te komen? De spierpijnen en hoofdpijn die me anders zo hard belemmerden, zijn immers een pak minder. 

Dorien is blij voor me, ze vindt het heerlijk om me dit alles te horen vertellen en deelt mijn enthousiasme. Een zalig dame is het, en ik besluit nu dan maar te gaan genieten van haar behandeling die ze me in deze praktijk in alle rust en ontspanning kan bieden.

 

Mijn schouders werken tegen. 

Niet zoals enkele maanden terug, en toch…

Mijn buik ligt dwars en rommelt erop los.

Niet zo opgezet als enkele maanden terug, en toch…

Mijn lijf voelt moe. Ik heb behoefte aan rust.

Ja, wat wil je ook? 

Als je ziet wat ik intussen allemaal al doe…

Had ik mezelf nou niet beloofd om ook in mijn enthousiasme realistisch te blijven?!

 

Dorien voelt het ook. 

Ze vormt met haar handen milde, ontspannende bewegingen
waar mijn lichaam maar al te graag van geniet.

Ik merk hoe haar aanrakingen me deugd doen.

Mijn lichaam schreeuwt het niet zo vaak meer uit van de pijn…

Mijn lichaam fluistert nu…
En ik luister.

 

Ik aanvaard,
dat mijn 
lichaam behoefte heeft aan verzorging.
Ik erken,
dat dit mijn lichaam goed doet.
En bij Dorien mogen komen,
is altijd wel genieten.

 

Dorien en ik besluiten samen om toch maar weer een afspraak te maken.

We glimlachen om deze verrassende wending en zien elkaar gauw weer terug.

 

Ik onderneem weer de reis naar huis. 

Mét nieuwe afspraak in mijn agenda.

Mét overstap. 

Zonder stevig gebouwde skinhead achter het stuur om me in vervoering te brengen…
Misschien een volgende keer wel weer?

 

 

©MijnHerstel

Advertenties

2 gedachtes over “De overstap – Deel 2

  1. Leuk te lezen dat het ondertussen toch beter met je gaat !
    groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s