Het antwoord op de chronische stressrespons.


Het Alexander Concept – een jaartraining als antwoord op de chronische stressrespons.

          Een heleboel vragen kreeg ik van jullie, nadat jullie hebben gelezen
hoe ik sinds kort in een hogere versnelling kan leven én hoe ik vlot kan terugschakelen naar een lagere versnelling, waardoor ik niet meer frontaal hoef te botsen.
Daarom formuleer ik hier voor jullie in een notendop -ahum- waar deze beloftevolle training juist rond draait. 😉

 Het basisprincipe van de training.

De fight or flight response. Verder lezen

Advertenties

Cayenne op logement: gepeperde momenten!

Deze week zijn we hier in huis de trotse dogsitters van Cayenne, een brave vierjarige bouvier die haar toffe baasjes even een Italiaanse vakantie zonder viervoeter gunt. 

Cayenne is hier meer dan welkom en bezorgt het hele gezin veel nieuwsgierige blikken en snuffels…
Snuffels ja, je leest het goed. Onze tweejarige border collie Mica moet zijn viervoetersmonopoly ten huize Van Hoof even opzij zetten en mag zijn neus de vrije loop laten.

Behalve het gesnuffel, vinden Cayenne en Mica het geweldig om zij aan zij in de tuin te lopen, de liefste bekken te trekken om zo de meeste knuffels te bekomen, elkaars brokken op te eten -verandering van spijs doet eten, niet?- en om een wedstrijdje ‘om het meest kaka’s in de tuin’ te houden. Qua stinkgehalte is er trouwens een duidelijke winnaar!

DSCN3082

De eerste dag moest Cayenne duidelijk even wennen aan het vertrek van haar baasjes. De deur langswaar de baasjes vertrokken, werd de eerste dag geen moment uit het oog verloren, het slapengaan werd voorafgegaan door een kwartiertje trappelen en huppelen in de voor haar onbekende woonkamer, de eerste nacht ging gepaard met hier en daar een zacht gejank en de eerste ochtend was ze door het dolle heen toen ze mij zag toekomen. 
Dat laatste verminderde niet echt de ochtenden nadien!

Ook voor mij was het even wennen: een enthousiaste bouvier staat bijzonder graag op de achterpoten, terwijl onze eigen vertrouwde border collie herdersgewijs door zijn poten gaat terwijl hij vol verwachting naar zijn bal loert. Van hoog naar laag en omgekeerd…

We zijn nu enkele dagjes verder en Cayenne is het hier intussen goed gewoon. Deze ochtend regende het, waardoor de brave viervoeters in de woonkamer mochten rusten. De zoon vertrok op voetbalstage, de papa naar zijn werk… Ik kon genieten van de rust in huis!

Toen het tijd werd om mezelf te douchen, legde ik in de keuken al wat ontbijt uit de koelkast om nadien op kamertemperatuur te kunnen opeten. Cayenne staat ook in de keuken graag op haar achterpoten en een deur tussen de woonkamer en de keuken hebben we niet. Het eten zette ik dus vér vanachter op het keukentablet. De honden sliepen elk braafjes op hun plek en ik kon rustig gaan douchen.

Eens in de badkamer hoorde ik al dat Cayenne even jankte aan de deur.
”Alles oké, vriendinneke, ik ben direct terug!” 

Proper gedoucht en nog steeds genietend van de rust in huis, kwam ik in de keuken toe. De papa was intussen even thuis en ik keek hem aan met de vraag of hij mijn boterhammen had opgegeten… Tuurlijk niet. “Eei, Cayenne, jij bent met mijn brood gaan lopen! Foei!!”

Akkerdjie, ik heb me laten vangen! 
Ze geraakt met haar snuit veel verder op het keukentablet dan ik dacht!

Het kruimelspoor in de keuken was gauw opgekuist.
In de woonkamer vond ik een stukje geknabbeld papier. ”O-ow… Ze heeft toch geen post opgegeten he?!”
Ik keek even rond in de woonkamer en vond op haar kussen een mooi nestje geknabbeld papier. ”Oh nee, welke brief heeft ze kapot geknabbeld?” Ik herken het logo van de plaatselijke slager op de stukjes papier… Lap, het worstje dat ik ook op het keukentablet had gelegd blijkbaar… 

Kieken dat ik ben!!!
Luidop lachend met mijn eigen stommiteit, ruim ik de restjes papier op, én het vervolg van het kruimelspoor.

Eens terug in de keuken, neem ik mezelf twee nieuwe boterhammen. Mica trekt één oog open en gaat terug slapen. Cayenne komt naast me zitten en trekt een gretige blik naar mij.

Ik aai haar eens flink en geef haar een knipoog… “t Is al goed, vriendinneke, ge moogt nog wa blijven…”

©MijnHerstel

Terug naar het nu!

… Natural beauty in de Ardennen!
Afbeelding

Uitkijkend op een glooiende vallei in Houffalize tijdens een vakantie met de hele familie, overschouw ik de dag en laat ik de vakantie even doordringen tot in het diepste van mijn vezels.
De groene weiden en bossen tekenen zich heuvelachtig af tegenover de lichtbewolkte avondlucht. Het is een prachtige omgeving, boordevol avontuurlijke wandelpaadjes en rijkelijk aanwezige fauna en flora. 

Toch ontbreekt het me aan een echt vakantiegevoel.
Ik heb niet echt vrijaf: de benen willen niet goed mee, de pijn is alom tegenwoordig en de invloed van het levensritme van de anderen vraagt méér van mijn lichaam en geest dan de vertrouwde dagindeling die ik thuis hanteer. 

Diezelfde vertrouwde dagindeling zal ik trouwens bij thuiskomst eens grondig onder handen moeten nemen. Echt revalideren noem ik het niet meer, alles gaat al geruime tijd meer op het gevoel in plaats van een duidelijk dagschema te volgen. 

Het heeft een tijd gewerkt, ik heb een tijd mogen genieten van een toenemende draagkracht en levenskwaliteit.
De lichte euforie van de winst die ik geboekt heb, is echter al een tijdje zoek. Ik merk al maanden op dat ik méér spierpijnen heb, dat alles me veel moeite kost en dat ik een beetje ‘van het één in het ander’ sukkel. Het verschil is zelfs in de columns duidelijk te merken…

Tijd om opnieuw de revalidatiekoe gedisciplineerd bij de hoorns te vatten dus…

En misschien ook tijd om te aanvaarden dat de milde vooruitgang (voorlopig?) gestagneerd is, dat het voorlopig dít is en niet meer… 
Tijd om minder ambitieuze plannen te smeden die ik ofwel moet bekopen met een terugval, ofwel moet annuleren.

Tijd om te vertragen.

Jammer, het was zo fijn om een beetje normaler te zijn!

Het is vervelend, maar dagelijks pijn en malaise ondergaan is een pak vervelender. Bruisen van innerlijke kracht is belangrijker dan tegen wil en dank knokken om de dag door te komen! 

’t Is een kwestie van de knop omdraaien en de juiste prioriteiten stellen.

Ik heb ervan geproefd, wat het is om me goed te voelen. Ik heb ervan genoten, pijnvrije momenten te mogen ervaren. Ik ga er opnieuw honderd procent voor, ook al betekent dit dat ik weer verschillende huishoudelijke taken uit handen zal moeten geven. 

Vanaf nu niet meer gefocust op vooruitgang van fysieke capaciteiten en koste wat kost steeds méér willen kunnen. Dit systeem heeft al meermaals zijn malafide uitwerking bewezen.

Nee, vanaf nu ben ik weer meer gefocust op “het NU”

Beginnende met dit wondermooie panaroma van een teVREDEn dag in Houffalize…

Afbeelding

©MijnHerstel

Met de blik op wat wél goed gaat!

Voor ieder van jullie enkele noten positiviteit! Met de blik op wat wél goed gaat, volgt er vroeg of laat heel mooie muziek…Afbeelding

De vraag om positieve berichten de wereld in te sturen, kwam als geroepen. De oproep van Amanda Baptist gaat als volgt:

“Ik ben deze website gestart om meer positiviteit in de wereld te brengen.
Als Gewichtsconsulent kom ik veel stress en negativiteit tegen die vaak de onderliggende oorzaak van gewichtsproblemen zijn. Tijdens gesprekken kan je veel bereiken, maar ik wil eigenlijk naar iedereen uitreiken … Ik ben altijd op zoek naar positieve verhalen en ik wil je dan ook uitnodigen om berichtjes, verhalen en reacties te plaatsen (die ik uiteraard wel even keur).”

Het klinkt me heel bekend in de oren… door in mijn leven een bepaalde richting te kiezen – en dan denk ik aan de gezondheidssector waar ik als professionele verpleegkundige bewust in terecht kwam – en door de laatste jaren noodgedwongen de gezondheidssector van de andere kant te beleven en met veel lotgenoten in contact te komen, ben ikzelf ook regelmatig met negatieve berichten overstelpt geweest.
Ik vond het steeds belangrijk dat er geventileerd kon worden, dat mensen een luisterend oor konden bieden aan elkaar – en dan vooral ik aan de anderen. Maar eerlijk gezegd, dat bleek niet zo goed te werken… Op den duur leken de mensen dat immers heel goed te weten: bij Lies kunnen we ons ei kwijt! Wat begon als in verbinding gaan door een ruggensteuntje te bieden en herkenbaarheid als lotgenoten te ervaren, werd langzaam maar zeker een snelweg voor het ontvangen van steeds negatievere berichten van anderen rond mij die het bijzonder moeilijk hadden.

Gaandeweg leerde ik om het over een andere boeg te gooien. Niet steeds meer te vragen hoe het gaat en niet meer door te vragen op negatieve berichten… Het leek me vroeger afstandelijk en ongeïnteresseerd en net dàt idee hield me lange tijd tegen om verandering aan te brengen. Ik heb echter geleerd om andere, oprecht geïnteresseerde vragen te stellen, wat natuurlijk beter werkt wanneer je iemand al eventjes kent. Zo kan je bijvoorbeeld vragen hoe het met de kids op school is, met de cursus die met veel enthousiasme werd gevolgd, met de uitstap waar zo naartoe werd geleefd,… En het geeft een heel andere dynamiek, geloof me maar!

Natuurlijk is er nog steeds ruimte om te ventileren. Eens even kunnen zeggen dat het ‘op dit moment niet zo super gaat,’ en een inlevende blik krijgen, kan bijzonder deugd doen en de onderlinge band versterken. Ik hou echter voor ogen dat er doorgaans een positieve ondertoon in gesprekken heerst, en zal me hierom dus gauw op andere onderwerpen richten dan op de vele mankementen die mijn lotgenoten en ik te verduren hebben.

Lees dus niet enkel het positieve wanneer je op mijn blog terecht komt, zie niet enkel het positieve wanneer je mij in een goede periode met de elektrische fiets vrolijk voorbij ziet rijden. Mijn gezondheidsuitdaging zorgt wel degelijk voor grote beperkingen die me andersvalide maken, ik kies er echter voor om me te richten op wat wél lukt!
Laten we dus niet niet te veel stilstaan bij de beperkingen en daarentegen aandacht hebben voor wat wél goed gaat.

Lees dus vooral het positieve wanneer je op mijn blog terecht komt, zie dus vooral het positieve wanneer je mij in een goede periode met de elektrische fiets vrolijk voorbij ziet rijden. Mijn gezondheidsuitdaging is slechts een deeltje van mijn bestaan en ik geniet volop van mijn wereld die – gelukkig maar – beetje bij beetje opnieuw wat groter wordt!

©MijnHerstel

‘Mindful’ je ademhaling volgen

Afbeelding

Na enkele grote veranderingswerken aan MijnHerstel – de website, niet het levensdoel – heb ik wat extra behoefte aan rust.
Met milde aandacht mijn ademhaling volgen, regelmatig liggende rust en vaak korte momenten bewegen aan een langzaam tempo zijn opnieuw de kernbegrippen.
Laat de lente maar komen, ik werk intussen rustig verder aan mijn herstel – het levensdoel, niet de website 😉

Tot binnenkort allemaal,

Lies x